Pedagogika Marii Montessori

Maria Montessori urodziła się w Włoszech w 1870 roku, zmarła w Holandii w 1952 roku. Jako pierwsza kobieta we Włoszech ukończyła studia medyczne. Po uzyskaniu doktoratu z psychiatrii, poświęca się pracy pedagogicznej. W 1907 roku otwiera pierwszy dom dziecięcy Casa dei Bambini w najuboższej dzielnicy Rzymu, którym kierowała osobiście. Montessori stworzyła przemyślaną i oparta na pedagogicznym doświadczeniu, koncepcję wychowania i edukacji, którą wyraża powiedzenie: "Pomóż mi zrobić to samemu". Dzieciństwo to czas wielkich twórczych możliwości, dlatego dziecku potrzebna jest mądra pomoc dorosłych. Wspieranie jego pełnego rozwoju w wymiarach fizycznym i duchowym, emocjonalnym i umysłowym, kulturowym i społecznym staje się podstawą harmonijnej osobowości.
Wielkie zaangażowanie w wychowanie i edukację dziecka doprowadziło Montessori do odkrycia d z i e c i ń s t w a jako okresu, w którym dokonuje się dynamiczny i wszechstronny rozwój osobowości człowieka. Pierwszy etap dzieciństwa od 0-6 lat to czas, kiedy umysł dziecka jest niezwykle chłonny, twórczy, formuje się inteligencja i predyspozycje psychiczne. Charakterystycznym sposobem nawiązywania kontaktu ze światem, jest aktywne poznanie poprzez zmysły i ruch.
Wychowanie i edukacja w Pedagogice Montessori opierają się na szacunku dla godności dziecka. W Przedszkolu Montessori przebywa grupa dzieci, do 20 osób, w zróżnicowanym wieku. Sprzyja to wzajemnej inspiracji i motywacji do działania, wymianie doświadczeń i zdolności, rozwijaniu różnych form współpracy.